- کویر است و شب و هزار خیال به اندازه هزار ستاره کم نور و پر نور بالای سرت...

- به اندازه چشمک‌هایی که می‌بینی و عشوه‌ها و نازها و کرشمه‌ها...

- و تو می‌مانی با سرشک‌ها و باز خیال‌ها...

- آسمان خالی کویر پر از روشنی‌های چشم پرکن و سوسو زدن ستاره‌هاست، ستاره‌ای که به مانند دست تکان‌دادنی از فراسوی مکان و زمان برای تو، امید می‌دهد که شاید آنجا هم کسی باشد...

- غنیمت آب قنات که در گرمای روز خنکایش هرم حرارت را از صورتت می‌گیرد و در شب سرد، گرمایش ترس از یخ‌کردگی را...

- صدای تار، شعله‌های آتش و گرمای صدای دردمندی که زبانه‌هایش تا انتهای وجودت را سرشار از لذت می‌کنند، دلت را چون نور حاصل از سوختن به رقص و وجد می آورد...

- صدای فریادی که نمیدانم از سر چیست یا  چشمهایی که با خاک پاک کویر گلی را رقم میزند و تنهایی و خلوت خویش، چقدر از همه چیز خالیم می کند...

- و چقدر چشم به هم گذاشتن و خفتن زیر سقف پر از ستاره و لحاف مخملی آسمان لذت‌بخش است...

- کویر همه‌اش آرامش است، شبش، سکوتش، و ریزدانه‌های تپه رمل‌های شنی‌اش...

- شاید شتر صبر را از کویر آموخته است...

- ماسه‌های نرمی که سرمای شب را در خود نگه داشته‌اند، زیر انگشتان پاهای لختم خنکی می‌بخشند روحم را، و انگار با هر قدم و هر جای پا، تکه‌ای از تلاطم درونم را بر این پهنای پر از پستی وبلندی‌های بادساخته بجا می‌گذارم...

- و کویر سخاوتمندانه آرامش را می‌بخشد و عقده‌های روحم را می‌خرد...

- وقتی ریزدانه‌های شن را از جاری مشتم به نسیم دم صبح می‌سپارم، خودم را همراه این فروریزش خالی‌تر از همیشه می‌یابم...

- دلم نمی‌خواهد تمام شود، اما براحتی می گذارم و می‌آیم و خیلی زود وقتی از تپه ماسه‌ها پایین میروم، باز پایم را درون کفش‌ها و بندها می‌کنم و می‌تکانم تا انگار به یادگار نیاورم تکه ای از این کویر روح‌بخش را با خود...

- کویر در جای خود می‌ماند و من این بار سرشار از شور و آرامش کویر و خالی از درون خویش باز می‌گردم...

- و کویر هم در دل خود رازها دارد !!!